Rozdział IV

-Emm, Kate? Coś się stało?- zapytała zmartwiona mną Gabrysia. No tak przecież nie odzywam sie odkąd powiedziała One Direction.
-Nie. Wszystko w porządku.
-Oh. W takim razie jakiej muzyki ty słuchasz?
-Słucham regge, rapu i R&B.- Tak. Nasze gusta są różne. Nie tylko muzyczne. Mamy całkiem inny styl. Widać że ona jest grzeczna i poukładana, spokojna i wstydliwa.
-Zupełnie inne klimaty. Więc, gdzie idziemy?
-Emm. Chodźmy na Lody!
Szłyśmy w stronę najbliższej kawiarenki. Mieli tam najlepsze lody w mieście. Im bliżej celu byłyśmy, tym głośniejsze były rozmowy ludzi. Weszłyśmy do zatłoczonej kawiarenki. Leciało właśnie Rihanna-Stay
Bardzo lubię tą piosenkarkę. Widać było że Gaba też, gdyż zaczęła podrygiwać. Na prawdę dziwnie to wyglądało. Zaczęła rytmicznie przechylać głowę w lewo, tupać prawą nogą i szurać lewą. Do tego kręciła dłońmi kółeczka. Patrzyłam na nią z rozbawieniem, ale także z podziwem. Jak ona potrafi robić tyle różnych rzeczy na raz. Końcu piosenki towarzyszył jęk niezadowolenia mojej nowej koleżanki. Postanowiłam się odezwać.
-Więc co zamawiasz? Ja chyba wezmę Czekoladę i truskawkę! Moje ulubione!
Uśmiech momentalnie zszedł jej z twarzy, oczy się zaszkliły jak by zaraz miała się rozpłakać.
-Ja, ja przepraszam. Gabrysia co się dzieje?- nadal żadnej odpowiedzi. Złapałam ją delikatnie za rękę- Gabrysia? Wszystko okej?
-Ta- głos chwilowo jej się załamał- Tak okej. Po prostu to ulubione lody mojej mamy. Tak bardzo mi ją przypominasz. Podobnie wyglądacie, macie takie same oczy.-Westchnęła -Tęsknie za nią.
-Wiem że to dziwnie zabrzmi, ale ja też tęsknie za moimi rodzicami. Z pozoru jesteśmy kochającą się rodziną, ale tak naprawdę to nie widziałam ich od miesiąca. Prawie w ogóle nie ma ich w domu. Wiem że teraz ci przykro, ale czasu nie cofniesz. Trzeba żyć dalej.- Po wypowiedzeniu mojego monologu spojrzałam na nią. Uśmiechnęła się i pokiwała twierdząco głową. Udało mi się poprawić jej humor chociaż po części. Może powinnam zostać psychologiem, bo dość dobrze mi to wychodzi. -Tooo, na jakie lody masz ochotę?
-Na zimne.
Nasz śmiech wypełnił momentalnie całe pomieszczenie, jednak szybko się opanowałyśmy, gdyż nie dość, że wszystkie osoby zaczęły się na nas gapić, to przechodząca obok babcia z wnuczkiem, jakby to powiedzieć... Potraktowała nas, a konkretnie mnie torebką.
-No dobra. W takim razie wezmę Mięte i czekoladę.- Po usłyszeniu tego ja uśmiechnęłam się jeszcze szerzej, ukazując wszystkie moje zęby.- No co?
-To ulubione lody mojego Brata.
-Gahh! Chodźmy już kupić bo się ciemno zrobi!
Zamówiłyśmy nasze lody. Kiedy zostały przygotowane postanowiłyśmy że zjemy je w parku. Szłyśmy powoli jedząc lody. Uliczka do parku była wąska, wyłożona kamyczkami. Dla Gabrysi, która na nogach miała ponad 10 centymetrowe szpilki ta droga z pewnością była ciężka.
-Emm, czemu ubrałaś szpilki na spacer?
-Po prostu je lubię. Są wygodne.
-Aha- Odpowiedziałam krótko gdyż nie miałam pomysłu co innego powiedzieć. W tych butach, była chyba z 10 centymetrów wyższa ode mnie! Ja zawsze stawiam na wygodę. W obcasach zresztą wyglądam jak drzewo! Mam 172 centymetry wzrostu, więc jestem wyższa od 3/4 ludzi w moim mieście! Najwyższe buty jakie mam to moje czarne Creepersy, które uwielbiam.

Dopiero teraz, zauważyłam jak piękny dzień jest dzisiaj. Słońce świeci, ptaszki śpiewają, Czego chcieć więcej? Pachniało skoszoną trawą. Uwielbiam ten zapach. Gdy spojrzałam przed siebie, na jednej z ławek dojrzałam chłopaka, palącego ,,białą pałeczkę". Nie. To nie był papieros, to był joint z Marihuany. Boże jak ja dawne tego nie robiłam. Tak, tak. Palę, ale ni nałogowo. Lubie wziąć bucha. Przyjrzałam się dokładniej chłopakowi, i zauważyłam że to Mikey! Mój stary ,,kolega". Właśnie z nim paliłam.
-Umm, Gabi może pójdziesz zająć nam tam ławkę?- Powiedziałam pokazując na ławkę za zakrętem. Z tamtąd nie zauważy Mike'a.-Ja za chwilę wrócę okej?
Ona tylko pokiwała głową. Kiedy skręciła ruszyłam w stronę kolegi.Byłam około 5 metrów przed nim kiedy mnie zauważył. Szeroki uśmiech pojawił się na jego twarzy. Wstał i zaczął iść w moją stronę z rozłożonymi rękami.Podeszłam i przytuliłam go mocno.
-Mikey!
-Katy! Jak ja cie dawno nie widziałem! Coś mi się wydaje że wiem po co przyszłaś? -Powiedział wyciągając w moją stronę swojego niedokończonego Jointa
-Dzięki. Nawet nie wiesz jak mi tego brakowało.
Wzięłam go w palce po czym włożyłam do ust. Mocno się zaciągnęłam i przytrzymałam dym chwilę w płucach po czym wypuściłam go tworząc kółeczka. Powtórzyłam to jeszcze 2 razy po czym oddałam mu Jego jointa.
-O jak dobrze...
-No to jak ci leci życie. Be ze mnie to ci chyba smutno prawda?- Wydął dolną wargę, jakby próbował zrobić smutną minkę, ale mu to nie wyszło.-Ja tak bardzo tęskniłem za tobą.
-Awwwwww. Ja za tobą też. Jak może widziałeś albo i nie to jestem z nową znajomą na spacerze.
-Tak. Ładna jest- Powiedział i mrugnął okiem.
-Masz rację.
I wtedy Marihuana zaczęła działać. Złapałam się za brzuch i zaczęłam się śmiać tak głośno jak nigdy wcześniej. Zapewne patrzyła się na mnie połowa ludzi z parku, ale tego się nie dało powstrzymać. Po jakiejś minucie trochę się uspokoiłam.
-O boże! Jak mi tego cholernie brakowało.- Nadal próbowałam uspokoić oddech po moim napadzie.
-Idź już do tej twojej koleżanki lepiej, bo ci ucieknie i co wtedy. Ale musimy się spotkać i pogadać jakoś dłużej!
-Okej okej.- Podeszłam i pocałowałam go w policzek. W normalnym stanie bym tego nie zrobiła. Nie żeby był brzydki czy coś. Był bardzo przystojny. Po prostu gustuje w innych chłopakach. Handlarz narkotykami to raczej nie mój ideał prawda? Odwróciłam się i z Uśmiechem od ucha do ucha ruszyłam w stronę naszej ławeczki.


----------------------------------------------------------------------
Mamy czwóreczkę! Jest chyba troszkę dłuższa, może mi się wydaje. Dziękuję za wszystkie wyświetlenia i komentarze! Jesteście kochani. Nie wiem kiedy pojawi się kolejny rozdział gdzyż ponieważ mamy ,,czas" poprawania w szkole przed pierwszym semestrem, i mam dość dużo nauki. Postaram się dodać w przyszłym tygodniu, ale nic nie obiecuję.

Tak w ogóle to kto ma dziś urodzinki? ZAYN MA DZIŚ URODZINKI! Czy ktoś mi wytłumaczy jak nasz chłopiec tak szybko dorósł? HAHAHA ŻE ON MA 21 LAT? NEXT JOKE PLZ

No to tyle. Komentujcie, rozgłaszajcie, nie wiem róbta co chceta. Dajcie mi jakąś motywację! :)

Rozdział III

Cały dzień w szkole minął spokojnie. Było nudno, zresztą jak zwykle. Po ostatniej lekcji schowałam wszystkie niepotrzebne książki do szafki. Zastanawiałam się gdzie spotkam się z Gabrysią. Po opuszczeniu budynku stanęłam na schodach przez dłuższą chwilę, aby rozejrzeć się po terenie szkoły. Moją uwagę przykuła grupka dziewczyn stojących pod drzewem i piszczących jak pojeba.... Nie do końca normalne osoby. Ruszyłam w ich stronę. Gdy podeszłam bliżej zobaczyłam w tłumie również obiekt moich poszukiwań. Ciesze się że tak szybko znalazła towarzystwo. Pochyliłam się aby zobaczyć o jest obiektem tych pisków. Jedna z ,,elity" trzymała w rękach nowe wydanie ,,BRAVO" które było otwarte na stronie, na której było kilka zdjęć Justina Biebera i Seleny Gomez obściskujących się na plaży. Lubiłam muzykę ich obu, ale żeby robić tyle pisku o zdjęcie? Wtedy poczułam lekkie uszczypnięcie w tyłek. To pewnie przypadek... Zaraz co do cholery! Kto przez przypadek szczypał by mnie w tyłek! Gwałtownie odwróciłam się do tyłu i zobaczyłam Tom'a, czy jak kto woli Tomka. Był on jedynym chłopakiem z tej głupiej szkoły którego lubiłam.
Był moim przyjacielem praktycznie od pierwszego dnia kiedy się tu przeprowadziłam.
-Tom!
-Katy!- Wykrzyknął po czym zamknął mnie w niedźwiedzim uścisku.
-Emm, Tom! Dusisz!
-Przecież umiesz się z tego wydostać!- Chciał mnie przetestować? Proszę bardzo. Nadepnęłam mu na stopę przez co on lekko podniósł kolano. Wykorzystałam to chwytając za jego nogę. On tracą równowagę poluźnił ręce przez co szybko złapałam go za nadgarstki. Wywinęłam go także moja noga znajdowała się na zgięciu jego kolan, a jego ręce trzymałam z tyłu
-Jakieś ostatnie życzenie?
-Proszę Nie!- On chyba żartował prawda? Szybko pociągnęłam jego ręce w dół a kolana pchnęłam do przodu przez co on wylądował tyłkiem w trawie. Żeby zrobić to co zaplanowałam usiadałam na jego biodrach. Dla ludzi dookoła mogło to wyglądać dziwnie. Ale tylko dla tych którzy nas nie znali. Wszyscy inni wiedzieli że jesteśmy ze sobą jak rodzina.
-Hej! Nie musiałaś robić tego tutaj no!
-Och uwierz mi że musiałam.
-Katy?-Usłyszałam głos Gabrysi obok. Tak! Przecież ona stała obok i nie znała... To mogło wyglądać na prawdę dziwnie.- Emm, miałyśmy się spotkać ale może nie masz czasu to ja...
-Nie skąd!- Krzyknęłam podnosząc się z Tom'a- To na prawdę nie tak jak wygląda.
Patrzyłam na chłopaka który podniósł się z ziemi po czym otrzepał tyłek z trawy
-Jestem Tomek.
-Gabrysia- Powiedzieli po czym uścisnęli sobie ręce.
-No to my idziemy.
-Tak. To ja idę do skateparku.
Złapałam Gabrysię za ramię i poszłyśmy w kierunku parku.
-A więc, opowiedz mi coś o sobie.
-Mam na Imię Gabriela.- zrobiła pauzę, i obie zaczęłyśmy się śmiać. Kiedy się uspokoiłyśmy zaczęła mówić dalej.- Mam 18 lat. Od 14 roku życia mieszkam w domu dziecka ponieważ moi rodzice zginęli w wypadku. Przez 2 lata chodziłam do szkoły w Hatfield, skąd tydzień temu zostałam wyrzucona.- to powiedziała już ciszej jakby bała się do tego przyznać. Nie chciałam jej zamartwić więc chociaż byłam cholernie ciekawa nie spytałam dlaczego. -A ty?
-Mam na imię Kate mam 18 lat. Pochodzę z Londynu. Mam starszego brata Jacoba. Moi rodzice ciężko pracują więc nie ma ich w domu. Do polski przeprowadziłam się 3 lata temu. To teraz ty. Zainteresowania.
-Tańczę i piszę wiersze. A ty?
-Rysuję i śpiewam. I od razu mówię że śpiewam dla siebie i ci nic nie zaśpiewam!- Zaśmiałyśmy się- To... Jakiej muzyki słuchasz?
-Popu i rocka. A tak głównie to One Direction.-Ohh... One direction... Serio... Dlaczego. Wydawała się być miła ale...
NIE! Moja przeszłość nie zniszczy tej ,,przyjaźni".

,,-Wiem że ja cie namówiłam do pójścia do x-factora, ale obiecaj że NIGDY mnie nie opuścisz-Powiedziałam siedząc z Louisem na gałęzi drzewa.
-Nigdy. Zawsze będę z tobą.- Następnie mocno mnie przytulił.
-Więc mogę spokojnie wrócić do domu- Przytuliliśmy się jeszcze raz mocno po czym poszłam w stronę samochodu mamy.
Wracamy do Londynu. A Louis idzie do x-factora. Będzie kiedyś gwiazdą."

Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że jest kłamliwym dupkiem. Ale cóż. Ludzie popełniają błędy prawda?
-------------------------------------------------------------------------------------------
Hej! Mamy rozdział 3. Jak wam minęły święta?
Dziękuję za 200 wyświetleń i pozytywne komentarze. Dodaję zakładkę SPAM żebyście... No po prostu nie spamowały pod rozdziałami.
Zaczęłam tłumaczyć nowe opowiadanie pt. One last Rose. Jeśli jesteście zainteresowani to zapraszam tutaj LINK 
Kolejny rozdział pojawi się za tydzień więc. Tak dzięki jeszcze raz. Komentujcie, Dodawajcie do obserwowanych i.. No tyle chyba :)

Rozdział II

!TEKST PISANY POCHYŁYM DRUKIEM OZNACZA WSPOMNIENIE!

Był tam mały sklepik z zabawkami. Miałam wtedy 13 lat. Jako że byłam osobą która wszędzie musi wepchać nos, musiałam go odwiedzić.

,,Otworzyłam drzwi i uderzył we mnie chłód klimatyzacji, co było zbawieniem przy ponad 30 stopniowej temperaturze.  Zaczęłam rozglądać się po półkach z pluszakami, robo-pieskami, puzzlami aż ktoś na mnie nie wpadł. Wysoki brunet z niebieskimi oczami szybko się podniósł, podał mi rękę i pomógł wstać. Poczułam pieczenie w ręce, i okazało się, że zdarłam sobie łokieć na sklepowych płytkach.
-Ja naprawdę bardzo przepraszam. Chodź trzeba to przemyć.
-No.. No dobrze.
Wzięłam go za  rękę i szliśmy w stronę zaplecza. Wtedy dokładniej mu się przyjrzałam. Był dość szczupły, miał małe dłonie. Wyglądał na około 16 lat. Miał na sobie Jeansy i sklepowy fartuszek. Był więc tam pracownikiem. Weszliśmy przez duże metalowe drzwi do małego pomieszczenia
-Usiądź- Powiedział po czym wskazał na krzesło w rogu sali. Usiadłam a on podszedł do małej szafki z której wyciągnął apteczkę. Kucnął przede mną i wyciągnął apteczkę.
-Jak masz na imię?
-Kate.
-A więc Kate, to będzie trochę piekło- ,,Przecież głupia nie jestem" podpowiedział mi mózg, ale moja uprzejmość nie pozwoliła mi tego wypowiedzieć na głos. Nasączył wacik wodą utlenioną po czym przyłożył ją do rany. Następnie odpakował plaster i nakleił go na zranione miejsce.
-I po kłopocie. Jestem Louis. Pracuje tu. W ramach zadość uczynienia powinienem coś zrobić prawda?
-No przecież uratowałeś mi życie! -Powiedziałam z sarkazmem -Gdyby nie ty wykrwawiłabym się na śmierć! To wystarczająco honorowy czyn!

Zobaczyłam wtedy Piękny uśmiech Louisa.
Pasuje do niego to imię. Niebieskooki wstał, pozbierał resztę rzeczy z apteczki i schował ją z powrotem do szafki.
-Chodź mam coś dla ciebie.
-Dla mnie?
-A masz na imię Kate?
-Aghr. Zamknij się.- Powiedziałam, wstałam i ruszyłam w stronę drzwi.
-Ekhem! To nie te drzwi prowadzą do wyjścia!
-Jak to ni... Oh no tak.
-Nie uciekniesz ode mnie. Chodź
-No dobra... em... Lucuś?
-Louis! Nie gadaj już!
Wyszliśmy z zaplecza po czym zaprowadził mnie w stronę jednego z regałów.
-Zamknij oczy.
-Emm... Dobra?- Powiedziałam po czym położyłam dłonie na oczach. Trwało to może z 10 siekund po czym poczułam coś na mojej szyi.
-Możesz otworzyć.
Pierwsze co zrobiłam to popatrzyłam w dół. Na szyi miałam zawieszoną małą, czerwono- niebieską piłeczkę na sznureczku.
-Dzięki?
-Owh. Tak mało? myślałem że zaproponujesz mi randkę, tak jak jest w filmach czy coś...- Powiedział a ja się zaśmiałam
-Przecież to facet zaprasza na randki.
-A więc...
-A więc PA! Zapewne jeszcze kiedyś się zobaczymy- Powiedziałam, mrugnęła okiem i wyszłam ze sklepu."

I tak zaczęła się przyjaźń. I wtedy zorientowałam się, że stoję gapiąc się na tą piłkę już z 10 minut. Szybko zatrzasnęłam szafkę i ruszyłam w stronę klasy.

-Em przepraszam.- Usłyszałam cichy, dziewczęcy głos za moimi plecami. Odwróciłam się. Stała tam wysoka dziewczyna z pięknymi blond lokami. Na głowie miała białą beanie. Nie widziałam jej tu wcześniej.
-Tak? Pomóc ci w czymś?
-Em.. Właściwie to jestem nowa... I nie wiem gdzie jest sekretariat.- Powiedziała speszona, po czym opuściła głowę i patrzyła się na swoje zielone Vansy
-Idziesz prosto i ostatnie drzwi na prawo
-Dzięki. Jestem Gabi. Będę chodzić do 3D- Nieśmiało się uśmiechnęła i wyciągnęła rękę w moją stronę
-Kate. Też chodzę do 3D- Uścisnęłam jej dłoń po czym oddaliłam się od niej na krok- Naprawdę bardzo przepraszam, ale jestem spóźniona na historię.
-Nie ma sprawy. Może spotkamy się po szkole. Powiedziała byś mi co i jak, i poznały byśmy się
-W sumie czemu nie. Kończę o 15. To do potem!
-Na razie!
Odwróciłam się i poszłam w stronę klasy. Coś czuję że polubię się z Gabrysię. Stanęłam przed drzwiami klasy do Historii. Powoli nacisnęłam klamkę
-Oh! Pani Clarcs wreszcie raczyła się zjawić! Jak miło! Masz szczęście jest dopiero 45 po więc wpiszę ci tylko spóźnienie.
-Dziękuję.- Powiedziałam i usiadłam na swoim stałym miejscu pod oknem.
_________________________________________________________________________________________Hej! Witam was z rozdziałem numer 2! Naprawdę bardzo się ciesze za ponad 100 wyświetleń, oraz za 3 komentarze pod poprzednim postem! Wydaje mi sięże w rozdziale trochę za durzo się dzieje, ale nie umiałam tego podzielić. Zastanawiam się czy zrobić zakładkę ,,Bohaterowie". Chcecie to wszystko mieć w jednym miejscu? Rozdziały będę dodawać w weekendy. Tak więc misiaczki komentujcie!

5 komentarzy-kolejny rozdział (moje się nie liczą)

Rozdział I

-Ała! Tato daj mi jeszcze 5 minut prooooosze.- Powiedziałam kiedy jak co poniedziałek ktoś wparował do mojego pokoju, odsłaniając żaluzje wpuszczając światło wprost na moją twarz.– Głowa mnie boli nie mogę iść do szkoły…
 -Po pierwsze jest już 7 a na 8.30 masz być w szkole, a po 2 to Rodzice wyjechali w delegacje nie pamiętasz? -Powiedział znany mi już wtedy głos Jacoba
 -To tym bardziej nie idę!- Powiedziałam wciąż nie otwierając oczu, po czym naciągnęłam Sobie kołdrę na nos.
 -Jak wolisz.- Odetchnęłam z ulgą, ale nie na długo. Brat stanowczym ruchem zdarł ze mnie kołdrę
-Jake idio….- nie mogłam dokończyć gdyż brunet przerzucił mnie sobie przez ramie. Pierwszy raz tego dnia otworzyłam oczy. Ale było już za późno. Chłopak się zatrzymał. Byliśmy w łazience. Nie wiedziałam co się dzieje. Nagle usłyszałam szum wody i w tym samym momencie zostałam wrzucona pod zimny prysznic.
-JACOOB! Pożałujesz tego!
-Najpierw mnie złap- powiedział gdy ja wciąż byłam oblewana lodowatą wodą. Nie wiele myśląc skierowałam strumień wody wprost na chłopaka. Kiedy już zrobiłam to co zamierzałam, zakręciłam wodę.
-I patrz co zrobiłaś! Układałem fryzurę przez pół godziny! Teraz wyglądam jak… Jak… Jak… TY!
-Przesadziłeś!- Krzyknęłam wybiegając z pod prysznica -Jak myślisz kochany co teraz zrobię?
-Mam nadzieje że śniadanie bo jestem strasznie głodny.
-Grhhh! Idiota. Kocham cię ale przez ciebie to na prawdę się spóźnie.
-Może i masz racje. W takim razie ogarnij łazienkę a potem siebie i zejdź na dół na śniadanie. Ja szybko ogarnę siebie, spakuje cie i zrobię śniadanie. Pasi?
 -Jak ty gotujesz to oczywiście. A teraz wynocha z łazienki bo jest już 7:50.
-Okej,Okej tylko się pośpiesz
Po 10 minutach w łazience można powiedzieć że był porządek. Pozostaje doprowadzić się do stanu normalności. Ubrałam się i poszłam wysuszyć włosy. Kiedy skończyłam wzięłam się za lekki makijaż. I tedy usłyszałam jak woła mnie Jacob
-Jeśli za 5 minut nie wyjdziemy, to spóźnimy się, a ty musisz jeszcze zjeść kanapki!
-Już lecę!
*Jacob*
,,Już lecę" co w jej języku znaczy, że kiedy w końcu zejdzie to nie zdąży zjeść . Zaczęłem więc pakować jej kanapki w folie. Kiedy wkładałem ostatnią do jej plecaka usłyszałem huk
-Ała!- Zawołała Kate jak mniemam ze schodów
-Co się stało?
 -A chodź i sam popatrz! Szybko pobiegłem żeby zobaczyć co się stało. Blondynka siedziała na podłodze oparta plecami o schody i trzymała się za kostkę.
-Twoja koordynacja ruchowa jest świetna! Dasz rade wstać?
-Tak, czuję że znowu sobie coś naciągnęłam. Za 15 minut powinno przejść ale do szkoły nie dojdę.
-Wiesz co? Mam pomysł. Spróbuj wyczołgać się z domu i poczekaj na mnie na schodach.
-Wszędzie schody! Czy ten dom nie może być jednopiętrowy?
 -Zażalenia nie do mnie!
-Okej ale coś ty znowu wymyślił?
 -Zaufaj mi.
Szybko zabrałem jej plecak. Zostało nam 15 minut więc jeśli się pośpieszymy powinniśmy zdążyć. Wyszedłem i zobaczyłem ją siedzącą na schodku pocierającą obolałe miejsce. Zakluczyłem drzwi. Właśnie w takim momęcie przydałoby się prawo jazdy.
 -A teraz bierz plecak, a ja zajmę się resztą.
 *Kate*
 Kiedy wzięłam nasze plecak poczułam rękę na swojej szyi a drugą na udzie
-A teraz trzymaj się mocno!- Powiedział po czym podniósł mnie i usadowił na barana , a następne zaczął dość szybkim krokiem zmierzać w stronę szkoły.
-Wiesz że jesteś najwspanialszym bratem na świecie?
-Wiem i za to mnie kochasz. Po około 10 minutach widać już było budynek szkoły. Wszyscy których mijaliśmy dziwnie się na nas patrzyli. Czy to aż taki dziwny widok?

Zresztą mam to gdzieś. Noga przestała mnie boleć na tyle że mogłam sama stanąć. Zeszłam z ramion Jacoba.

-Na pewno dasz sobie radę?

-A jeśli powiem nie to będę mogła iść do domu?

-Nie. Pytałem z grzeczności- i posłał mi swój uśmiech zwycięscy. Z czego on się tak cieszy? Wtedy rozbrzmiał dzwonek. 

-Idź już bo się spóźnisz. 

Uśmiechnęłam się do niego i zaczęłam powoli kuśtykać w stronę schodów. Zanim dotarłam wpadło na mnie kilku spóźnionych uczniów. Szłam powoli Szkolnym korytarzem, który już opustoszał. Podeszłam do swojej szafki I wyciągnęłam książkę do historii którą mamy pierwszą. Przeglądałam się jeszcze w moim lusterku przyczepionym na drzwiczkach. Już miałam zamknąć szafkę, kiedy w oczy rzuciła mi się piłeczka. Mała czerwono niebieska piłeczka w paski zawieszona na sznureczku w głębi szafki. Przypomniała mi się wtedy Anglia. Mama często wyjeżdżała w delegację. Zawsze w wakacje, jeździłam z nią. Kiedy miałam 10 lat, pojechałyśmy do Doncaster. Był tam mały sklepik z zabawkami...

_________________________________________Mamy rozdział 1. Przepraszam że nie było tak długo (sama nie wiem kogo bo czuje że nikt nie czyta) Pewnie spodziewacie się o kim będzie to opowiadanie. Przypominam- Komentujcie, dodawajcie do obserwowanych, rozsyłajcie link do bloga. Jestem bardzo wdzięczna każdej osobie która to czyta. Za jakie kolejek błędy przepraszam, rozdział pisałam na telefonie.

Wstęp do opowiadania.

Jestem Kate. Mam 18 lat. Urodziłam się w Londynie, ale dwa lata temu

wprowadziliśmy się do Polski. Jestem hmm... Na pewno bardzo wesoła. Kocham rysować, czytać, podróżować, występować w przedstawieniach. Ludzie mówią że jestem duszą towarzystwa. Wszyscy mnie lubią. Ale dlaczego? Hmm pomyślmy.. Dlatego że moi rodzice byli sekretarzami w jednej z największych Londyńskich firm. Nie Można zaprzeczyć, że jesteśmy.. hmm... Bogaci. Czasem wydaje mi się że ludzie lubią mnie tylko dla tego że jestem Brytyjką i mam pieniądze. Kiedy miałam 12, 13 lat zawsze jeździłam z mamą do różnych części Londynu na delegacje itp. Ale przejdźmy do konkretów. Najpierw może o rodzinie.
Mam starszego brata- Jacoba którego kocham całym swoim sercem.
Jest dla mnie najważniejszą osobą w życiu. Wiem że potrafilibyśmy oddać życie za siebie nawzajem. Ma 20 lat, a mimo to wciąż nie szuka dla siebie mieszkania. Pewnego razu powiedział: ,,Katie! Jesteś najważniejszym moim skarbem, moją miłością, moim życiem. Połowa mojego serca należy do ciebie, więc nigdy nie próbuj ode mnie uciekać, Gdyż i tak cie nie puszczę. Nie zostawię cię puki ktoś inny nie zabierze twojego serca dla siebie"
 Moi ,,rodzice", Jeśli w ogóle mogę ich tak nazwać, zadecydowali że przeprowadzamy się do Polski ponieważ tu mieli lepszą posadę. Jeśli tak na prawdę jest, to czemu ciągle Podróżują po świecie!? Czemu widzę sie z nimi raz na 2 miesiące? Ludzie zawsze mówią, że rodzic to osoba która zawsze jest blisko. Która pomoże kiedy jesteś w potrzebie. Czyli w takim razie, to wychodzi na to że Jacob jest moim ojcem? Wiem jedno: Gdyby nie on, już dawno bym tu zginęła. Moje życie nie jest kolorowe, ale żyje. Żyje bo mam dla kogo.




____________________________________________________________________________________________________Mamy Wstęp. To już drugi raz biorę się za to opowiadanie. Mam nadzieję że teraz wyjdzie coś z tego. Tak jak widzicie- dopiero zaczynam. Jeśli przeczytałaś/eś- Skomentuj. Chociaż jedną głupią kropkę z anonima. To naprawdę wiele dla mnie znaczy. Narazie to tyle misiaczki :*